تغییرات (Changelog)

ReleaseTimeline دیگر از ActionTimelineProps ارث نمی‌برد. یک mapper نازک روی ActionTimeline بود و حالا رندرکنندهٔ مستقل است، پس propهای ارثی — به‌ویژه hideConnector — حذف شده‌اند. در عوض formatDate، emptyState و limit گرفته و density را رعایت می‌کند. سخت‌گیرانه این یک تغییر ناسازگار است و major می‌طلبد؛ عمداً minor منتشر شد چون کامپوننت ده روز پیش در ۲.۸.۰ آمده و هیچ مصرف‌کننده‌ای prop حذف‌شده را پاس نمی‌دهد — و major یعنی مصرف‌کننده‌های ^2.8 هرگز رفع رنگِ بالا را دریافت نکنند، که کل هدف این انتشار است.

عرض پنل از lg به default آمد: ۷۲۰ پیکسل یعنی ۷۵ نویسهٔ فارسی در هر سطر، حالا ۴۸. روی موبایل ۲۸۱ پیکسل بود (۲۶ نویسه) با ۲۵٪ اسکریمِ مرده، حالا تمام‌عرض. جداکنندهٔ ورودی‌ها divide-y با کنتراست ۱.۲۳:۱ بود — نامرئی — و جای خود را به فضای خالی داد. نقطهٔ خوانده‌نشده ۱.۹۶:۱ بود، جایی که WCAG 1.4.11 حداقل ۳:۱ می‌خواهد.

ادبیات محصول اصلاح شد: «به‌روزرسانی جدید» → «تازه در {محصول}»، «مشاهدهٔ همهٔ تغییرات» → «تاریخچهٔ کامل تغییرات»، «متوجه شدم» → «بستن». همین تغییر آخر یک باگ دسترسی‌پذیری را آشکار کرد — نام قابل‌دسترسِ دکمه با برچسب sr-only خودِ ✕ دیالوگ یکی شد، یعنی دو کنترل با یک نام و یک رفتار؛ دکمهٔ اضافیِ فوتر حذف شد به‌جای اینکه واژهٔ سومی اختراع شود.

جنس تغییر در دو سبز رمزگذاری شده بود: feature روی --sentiment-positive و improvement روی --brand-default — فقط ۹.۹ درجه اختلاف فام، ΔE ۰.۰۶۴ در OKLab، و زیر شبیه‌سازی دوترانوپیا هر دو به یک زردِ بی‌رمق فرومی‌ریختند (ΔE ۰.۰۶۳). یعنی دو جنسی که در تقریباً هر انتشار کنار هم می‌آیند، عملاً یک رنگ بودند. رفع به‌صورت مسئلهٔ کانال انجام شد نه پالت: جنس را اول واژهٔ فارسی حمل می‌کند، بعد آیکون، بعد ته‌رنگ. improvement به --status-middle-text (آبی) رفت. نتیجه: ΔE ۰.۲۷۷ تیره و ۰.۲۳۹ زیر دوترانوپیا، و هر چهار جنس بین ۴.۸۳:۱ تا ۶.۶۸:۱.

در ReleaseTimeline وضع بدتر بود: جنس تغییر یک واژهٔ ۱۰ پیکسلی بدون آیکون بود که فقط با رنگ تفکیک می‌شد — یعنی رنگ به‌عنوان تنها نشانه، و زیر کفِ خوانایی ۱۲ پیکسلیِ فارسی که خودِ همین دیزاین‌سیستم مستند کرده است.

در نمونه‌های منتشرشده، هیچ بولتی دیگر عنوان خودش را تکرار نمی‌کند. فهرست قبلی این قاعده را در تک‌تک ورودی‌ها می‌شکست و چون همان نمونه‌ای است که همه کپی می‌کنند، داشت اشتباه را آموزش می‌داد.

این نسخه ۹ روز منتشر نشده ماند: publish-npm وقتی نسخهٔ محلی از قبل روی npm باشد با exit 0 و پیام «skipping publish» رد می‌شود، و کسی نسخه را bump نکرده بود. اگر رفعی که مرج شده به اپ شما نرسیده، مکانیزمش همین است — npm view @partodata/ui version را با packages/ui/package.json مقایسه کنید.

CardContent حالا padding="none" دارد، برای فرزندی که باید تا لبهٔ کارت برسد (یک DataTable، یک قاب رسانه). راه پشتیبانی‌شده‌ای برایش نبود، پس مصرف‌کننده‌ها در استایل‌شیت خودشان padding: 0 !important می‌نوشتند — هم جنگ ویژگی با دیزاین‌سیستم، هم وابسته‌کردن اپ به یک ویژگی داخلی.

مقیاس عرض Dialog تا 7xl باز شد. سقف قبلی 3xl (۷۶۸ پیکسل) عرض یک فرم است؛ دیالوگی که میزبان یک میز کارِ مرور‌و‌انتخاب باشد در ۷۶۸ پیکسل ساخته نمی‌شود. تنها راه فرار، نوشتن دستی max-w-[1100px] بود که قاعدهٔ fixed-max-width در design-lint به‌درستی ردش می‌کند — یعنی دیزاین‌سیستم هم‌زمان اندازه را دریغ می‌کرد و راه دور زدنش را هم می‌بست.

مقدار side در Sheet و Sidebar منطقی شد. این دو نام فیزیکی داشتند (left/right) ولی با CSS منطقی پیاده شده بودند (start-0/end-0)، پس زیر dir="rtl" نام و نتیجه با هم نمی‌خواندند: side="right" سمت چپ کاربر کشیده می‌شد. حالا start/end رسمی‌اند و left/right به‌عنوان alias منسوخ می‌مانند — با تست ثابت شده که خروجی کلاس‌ها بایت‌به‌بایت یکسان است، پس هیچ مصرف‌کننده‌ای جابه‌جا نمی‌شود.

hit-area-* دیگر utilityهای موقعیت را خنثی نمی‌کند. مقدار position: relative آن در @layer utilities بود — هم‌ویژگی با .absolute و بعد از آن نوشته شده، پس روی ترتیب منبع برنده می‌شد. دکمهٔ بستنِ خودِ SheetContent کلاس hit-area-6 absolute دارد؛ absolute می‌باخت و دکمه از گوشه‌اش بیرون می‌افتاد و زیر لبهٔ نمایشگر می‌نشست — یعنی در Sheet هر مصرف‌کننده‌ای غیرقابل‌کلیک بود.

همان دو کامپوننت زیر TypeScript سخت‌گیر قابل استفاده شدند: value حالا صریحاً DateRange | undefined است. با exactOptionalPropertyTypes، یک value?: DateRange سادهٔ اختیاری مقدار undefined را رد می‌کند — یعنی نمی‌شد «چیزی انتخاب نشده» را بیان کرد، دقیقاً همان حالتی که placeholder برایش وجود دارد. تایپ DateRange هم re-export شد.

parto-design-lint دیگر تطابق‌های داخل کامنت را گزارش نمی‌کند. بررسی‌ها تطبیق زیررشته‌اند، پس مستندکردن یک قاعده خودش گیت را می‌شکست. بدنهٔ کامنت‌ها پیش از اسکن خالی می‌شود و آفست بایت‌ها حفظ می‌شود تا شمارهٔ خط و ستون دقیق بماند.

DatePicker و DateRangePicker صاحب subpath شدند (./date-picker و ./date-range-picker). هر دو فقط از barrel در دسترس بودند، پس یک فیلتر بازهٔ تاریخ جلالی کل سطح سوشال‌لیستنینگ را وارد chunk همان مسیر می‌کرد: ۲۶ کیلوبایت با subpath در برابر ۱۲۴۰ کیلوبایت با barrel.

WhatsNewBell، WhatsNewPanel، WhatsNewSpotlight و هوک useWhatsNew — یک پیاده‌سازی مشترک برای نمایش آخرین تغییرات در پوستهٔ هر محصول. کلید «دیده‌شده» شناسهٔ یادداشت است و بر پایهٔ ترتیب آرایه حل می‌شود، نه برابری؛ به‌همراه یک مرحلهٔ بازیابی دوم بر پایهٔ زمان. پس نه روی «همیشه روشن» گیر می‌کند و نه روی «همیشه خاموش» — دو خرابی‌ای که پیاده‌سازی‌های قبلی هرکدام به یکی‌شان دچار بودند.

useWhatsNew().markSpotlightShown و یک اسکالر ذخیره‌شدهٔ دوم به‌نام lastSpotlightId. نمایش مودال نباید واترمارک را جلو ببرد: جلو رفتن واترمارک یعنی «هر چه پایین‌تر است خوانده شده»، درحالی‌که مودال فقط یک یادداشت را نشان داده — پس هر اعلانِ قدیمی‌ترِ دیده‌نشده را بی‌صدا مصرف می‌کرد. مودال را به markSpotlightShown وصل کنید، نه به markSeen.

linkComponent روی WhatsNewPanel و WhatsNewSpotlight — با همان نام و شکلی که AppShell و NavRail دارند. بدون آن، لینک فوتر پنل و CTA هر یادداشت یک <a> ساده‌اند، یعنی در یک اپ تک‌صفحه‌ای فقط برای رفتن به صفحهٔ تغییرات، کل صفحه دوباره بارگذاری می‌شود.

ReleaseTimeline برای صفحهٔ کامل تغییرات — یک نگاشت نازک روی ActionTimeline، پس گروه‌بندی روزانه و سرتیتر چسبان و حالت خالی همه از همان‌جا می‌آیند.

مدل دادهٔ مشترک در lib/release-notes با defineReleaseFeed. اعتبارسنجی هنگام ارزیابی ماژول اجرا می‌شود، و چون فایل محتوا را پوستهٔ برنامه import می‌کند، آرایهٔ نامرتب یا شناسهٔ تکراری یا تاریخِ بیش از یک روز آینده یا دومین spotlight در ۳۰ روز، همان next build محصول را می‌شکند — بدون آنکه لازم باشد چیزی در CI هیچ ریپویی سیم‌کشی شود.

۱۲ کلید تازه در UI_STRINGS برای هر سه زبان، از جمله چهار برچسب نوع تغییر. breaking در متن کاربر «تغییر مهم» خوانده می‌شود، نه «تغییر ناسازگار» — مخاطب فرق دارد.

formatRelativeLocaleTime برای هر لحظهٔ آینده یک رشتهٔ ISO خام برمی‌گرداند، پس چیزی مثل «2026-08-04T00:00:00.000Z» می‌توانست وسط یک خط زمان فارسی بنشیند. حالا به formatTimeRemaining واگذار می‌شود که از قبل سه‌زبانه است.

formatRelativeLocaleTime برای هر چیزِ ۲۸ یا ۲۹ روزه «۰ ماه پیش» می‌نوشت: شاخهٔ هفته تا ۲۸ روز می‌رفت ولی شاخهٔ ماه بر ۳۰ تقسیم می‌کرد، پس آن دو روز به Math.floor(29 / 30) می‌افتادند. همین شکاف بین ماه و سال هم بود و ۳۶۰ تا ۳۶۴ روز «۰ سال پیش» می‌داد. هر دو آستانه حالا بر حسب روز نوشته شده‌اند. با نگاه‌کردن به یک خط زمان واقعی در مرورگر پیدا شد، نه با خواندن کد.

getUIStrings شکل خروجی را با as UIStrings ادعا می‌کرد نه بررسی. یعنی کلیدی که فقط به fa اضافه می‌شد همه‌جا تایپ‌چک می‌شد و در ar/en مقدار undefined رندر می‌کرد. کست حذف شد و جایش یک انتساب نوع‌دار نشست که خودِ tsc دقیقاً کلید و زبانِ جاافتاده را گزارش می‌کند.

گروه‌های نوع تغییر role="group" گرفتند، عمداً نه یک section برچسب‌دار. یک section برچسب‌دار لندمارک است و این نشانه‌گذاری به‌ازای هر نوع تغییر در هر یادداشت تکرار می‌شود — یک تاریخچهٔ بیست‌تایی چهل لندمارک به منوی صفحه‌خوان اضافه می‌کرد و لندمارک‌های واقعی را دفن می‌کرد.

قانون parto/no-muted-readable-text در پلاگین ESLint دو اصلاح گرفت که در همین نسخه منتشر شدند: نام مستعار text-muted را هم می‌گیرد (پیش‌تر فقط text-foreground-muted را می‌دید، درحالی‌که هر دو به یک لایهٔ غیرِقابل‌خواندن اشاره می‌کنند)، و عناصر تزئینی را خودکار مستثنا می‌کند (aria-hidden درست، یا نامی که به Illustration ختم می‌شود).

حکم واژگانی whats-new → «آخرین تغییرات» در terminology.json ثبت شد و «تازه‌ها» و «چه خبر» ممنوع شدند. پیش از حکم سنجیده شد: صفر مورد از هر دو شکل ممنوع در کل کورپوس، پس گیت از روز اول تمیز است.

چهار خروجی subpath تازه: whats-new، release-timeline، hooks/use-whats-new و release-notes. این سطح در پوستهٔ برنامه سوار می‌شود، یعنی روی همهٔ صفحه‌ها بارگذاری می‌شود؛ release-notes همان جایی است که فایل محتوای هر محصول defineReleaseFeed را از آن می‌گیرد.